Mai 
Love owns fear
DLVA Leerling
Forumposts: 112
Leeftijd: 19
Geslacht: Vrouw
Karma: 4
Land:  |
|
 |
|
 |
 |
Het laatste hoofdstuk...Het werd tijd voor een 'waardig' einde, aangezien de inspi echt op is nu...
Hoofdstuk 11:
Dit kon niet waar zijn. Niet hij. Niet nu. Ik probeerde me op de achtergrond te houden, naar de grond starend zodat de kap van mijn mantel mijn gezicht verborgen hield.
Zhao ging verder. “Moest u niet al lang het land uit zijn? U weet toch wel dat dit verboden terrein is voor u?”
“We raakten door onze voorraad heen Zhao, en als er geen voedsel aan boord is, kan mijn neef zijn taak niet met succes volbrengen. Ik denk niet dat de Vuurheer dat zo leuk zou vinden.”
“Daar heeft u natuurlijk volkomen gelijk in. Al denk ik niet dat de jonge prins daar ooit in zal slagen. Volgens mij wil Vuurheer Ozai hem gewoon uit de weg hebben, wat denkt u?”
Een golf van woede overspoelde me. Oom kon me nog net op tijd bij m’n arm grijpen. Ik had Zhao kunnen vermoorden, dat zweer ik.
“Vergeeft u alsublieft mijn knechtje kapitein, hij is nogal ongeduldig. Een marktbezoekje kan nooit snel genoeg voorbij zijn voor hem.”
“Dan moet u uw ‘knechtje’ dringend wat manieren leren, generaal…”
Ik voelde hoe hij me bekeek. Ik concentreerde me uit alle macht op de grond onder mijn voeten. Nog nooit had ik kiezeltjes zo fascinerend gevonden.
“U zou me wel een hele eer bewijzen als u met mij de lunch zou willen delen. U knechtje kan wel aan de deur wachten veronderstel ik?”
Ik hoopte vurig dat mijn oom het aanbod zou afslaan, maar hem kennende weigerde hij het niet, enkel en alleen uit beleefdheid.
En inderdaad, niet veel later stond ik zielig en alleen buiten aan de deur van een oud cafeetje te wachten. Mijn oom en Zhao hadden plaats genomen aan het raam vlakbij de ingang, waardoor ik alles kon horen van wat ze zeiden. Zhao probeerde steeds over te gaan naar een ander onderwerp, namelijk mij.
“Hoe gaat het nu met uw neef?”
“Hij houdt zich sterk…Maar hij mist zijn thuis heel erg.”
“Zijn ‘thuis’? Bedoelt u dat hij het nog altijd ‘thuis’ noemde, ook nadat zijn moeder verdween? Het was van toen af aan toch al duidelijk dat hij de volgende zou zijn die de deur uit vloog?”
De manier waarop hij dat zei maakte me misselijk. Ik trilde op mijn benen. M’n oren begonnen te suizen, waardoor ik moeite moest doen om te verstaan wat er gezegd werd. Ik wou dat Zhao zou zwijgen, maar hij ging onverstoorbaar door.
“Als die jongen nog steeds geloofd dat Ozai van hem houdt, is hij net zo achterlijk als die moeder van hem! Ik kan trouwens heel goed begrijpen dat Ozai haar de deur gewezen heeft. Ze ging alijd wel net iets té vriendschappelijk om met het mannelijk personeel.”
Ik kon mezelf niet langer tegen houden. Net op het moment dat mijn oom “Genoeg!” schreeuwde, stormde ik naar binnen en greep Zhao naar de keel.
“HOU OP! LEUGENAAR!” Ik gooide mijn kap af. “JE WEET NIET WAT JE ZEGT!”
Als ik had gedacht dat Zhao verrast zou zijn, had ik het fout. Hij deed niets, behalve lachen.
“Ik vroeg me al af waarom uw ‘knechtje’ zo hevig was, Generaal Iroh…”
Hij wendde zich nu tot mij.
“Een paar jaar op zee zullen jou wel temmen jongen, wees gerust… O misschien moet ik jou nu even een lesje leren. Of wil je niet tegen me vechten? Ga je weer om je mama roepen als ik je pijn doe?”
Ik wist waar hij op doelde toen hij dat zei.“HOU JE MOND! Jij bent mijn vader niet!”
“Je hebt gelijk Zuko, als ik je vader was, was ik niet zo mild voor je geweest…”
Oom kon het blijkbaar niet langer aanhoren en kwam tussen ons beide in staan.
“Ik waarschuw je Zhao! Geen woord meer! Ik en mijn neef gaan nu, en ik mag hopen dat ik je niet snel meer weer moet zien!”
De indringende blik van mijn oom maakte iets duidelijk bij Zhao en hij deed een stap achteruit. Nadat hij kort had geknikt, trok oom zachtjes aan mijn arm.
Niet veel later bevonden we ons terug op mijn schip. Het duizelde me een beetje.
Had Zhao gelijk gehad? Niet alleen over mijn vader, maar ook over wat hij van mijn moeder had gezegd?
Die gedachte deed me zoveel pijn…Zo was mijn moeder helemaal niet…
De tranen begonnen weer te komen, wat prikte in de wond rond m’n oog. Ik haalde het verband er af, ookal haalde dat niet veel uit.
Het maakte niks meer uit…Ze was er niet meer…De enige persoon die ik nu écht nodig had gehad, was weg, voorgoed…Misschien was ze wel…
Ik durfde het niet te denken. Ik begaf me naar het dek.
En vader… Hield hij écht niet van me? Ik wist niet meer wat te denken… Misschien was het waar, maar ik wilde het niet geloven.
Hij vond dat ik een schande was voor de familie… dat ik niet eervol was geweest…
Huilend knielde ik neer. De regen gutste in mijn gezicht, op m’n litteken. En het deed pijn. Het begon weer te branden, maar het kon me niks schelen.
En ik wist dat niemand me ooit zou horen, maar toch schreeuwde ik het uit.
“WAAROM HEB JE ME OOIT ALLEEN GELATEN? IK HEB JE ZO HARD NODIG!”
Ik zag mezelf in de weerspiegeling in een plas water die onder me lag.
Wie was ik? Was ik echt die zielige huilende jongen die ik nu zag?
Nee. Dat was ik niet. Of beter gezegd. Dat was ik gewéést. Het werd tijd dat ik mijn oude ik achter me liet.
En stilaan voelde ik iets warms in mezelf. Woede, en die moest snel naar buiten.
Ik stampte hard met mijn voet in de plas, zodat mijn spiegelbeeld verdween. Grote vlammen en stoom vlogen plots om me heen.
De deur van de gang achter me ging open. Het was oom.
Zuko? Wat is er? Ik hoorde je schreeuwen…”
“Oom… Ik MOET de avatar vangen!”
“Ja Zuko…Dat weet ik…”
Ik voelde hoe hij z’n hand op m’n schouder legde. We staarden allebei naar de eindeloze zee voor ons.
“Ik wil m’n eer terug!”
THE END!!
Zo, dat was het dan weer... Het spijt me als dit verhaal een beetje onder de verwachting was... IK heb er m'n best aan gedaan... En ik vind het zelf ook niet zo goed... Maar ik heb nog geporbeerd om er het beste van te maken ;p Tips en kritiek zijn nog steeds welkom voor een (eventueel!) volgend verhaal
|
|
 |
| Reactie geplaatst: 29 Aug 2010 - 22:54 |
|
|
 |
|
